Draw me a lion!

Er is niet veel voor nodig om een feestje te bouwen met 27 kinderen en vier foster mothers: je zet een favoriet muzieknummer (“The lion sleeps tonight”) op repeat, je zorgt ervoor dat iedereen zich in oude kleren heeft gestoken en je levert verf en kwasten aan.

De komst van twee witte mannen baarde enig opzien: gillende en lachende hoofden die zonder schroom vroegen waar we vandaan kwamen (Holland), of we snoep mee hadden genomen (ja) en of we Cebo al hadden gezien (nee).
We troffen hem spelend aan en hij leek wat verlegen met de situatie. Het ijs brak toen we trachtten zijn naam correct uit te spreken (de -C wordt als een klik uitgesproken, een bijna onmogelijk goed uit te voeren geluid, zelfs bij benadering, maar een -K bleek aanvaardbaar, zodat het Kebo werd), wat veel hilariteit gaf.
Hoewel hij maar een klein ventje van 6 jaar oud is (hij woont er samen met zijn oudere broertje en zusje), leek het t-shirt wat we voor hem hadden meegenomen een goede keus:

We maakten kennis met de aanwezige foster mothers: Heavy, haar dochter Portia, Sister en Vanessa. Allen vrouwen, die zich met hart en ziel inzetten voor de kinderen, die streng maar rechtvaardig toezien op gelijke kansen voor iedereen en die in staat zijn om van niets iets te maken. Zeer bewonderenswaardig!

Met Cebo mochten we de stad in. Maar wat doe je met zo’n jochie? Zelf maakte hij daar geen punt van: het feit dat hij mee werd uitgenomen was op zichzelf waarschijnlijk al reden genoeg om zich ver boven de groep verheven te voelen. Het African Museum of Natural History bleek een pedagogisch verantwoorde en veilige keuze.
Na het museum gingen we een Kentucky Fried Chicken binnen (waar wij in Nederland nog nooit hebben gegeten): ik kan je zeggen dat er een hele nieuwe wereld voor je open gaat.
Cebo wilde wel een bakje met kipkluifjes, wat hij aanwees op het display boven de counter. Dat zag er behapbaar uit, dus dat besteld. De bak die geleverd werd bleek ongeveer zo groot te zijn als hij zelf! We hebben een doggybag gevraagd en er de foster mothers blij mee gemaakt. 

Juanita had in een eerder emailcontact al aangegeven dat het een goed plan was om met de kinderen een gezamenlijk schilderij te maken. Zij zouden voor lakens zorgen, wij zouden de verf en kwasten meenemen vanuit Nederland. Het feit dat er iets collectiefs gedaan zou worden, zou de cohesie binnen de groep kunnen versterken.
Laat ik het zo zeggen: een groep kinderen zonder enige ervaring in het maken van een gezamenlijk schilderij, sowieso zonder ervaring met verf, vergt een andere benadering dan een groep oudere dames die in mijn atelier les komt nemen.
We hebben de groep in tweeën gedeeld: de kleintjes en de wat groteren (die nog naar school waren en daarom later thuis kwamen).
Aan de hand van de drie primaire kleuren rood, geel en blauw liet ik een kleurencirkel zien en legde uit dat je hiermee alle kleuren kunt maken die je wilt. Op het laken tekende ik wat simpele beesten: een giraf, een zebra, een vogel.
Maar “Draw me a lion, draw me a lion!” was favoriet. Ik vrees dat mijn leeuwen het niet haalden bij The Lion King, maar het ging om de gedachte.
En ondertussen op repeat “The lion sleeps tonight”. Iedereen luid meezingen.
De groep grotere kinderen die later in de middag uit school kwam, was wat edisciplineerder, maar vonden een door mij getekende giraf, een bloem, een vlinder of (alweer) een leeuw vele malen interessanter dan hun eigen creaties.

Het eindresultaat werd trots ten toon gesteld:

Han van der Mijn
Kees van der Post