We hebben de kampeersafari in tweeën gedeeld omdat de groep kinderen anders te groot zou worden.

Het eerste kamp was absoluut super! Het was heerlijk warm weer, alleen de derde nacht heeft het een klein beetje geregend. Dit regenbuitje bracht echter zijn eigen problemen met zich mee……

Die dag waren we naar VulaZulu geweest om een dansshow te zien van zuludansers die de kinderen ook lieten zien hoe ze moesten dansen, de drums bespelen en een traditionele speer moest maken terwijl ze spelletjes deden die alles met hun eigen cultuur te maken hadden.

Die avond hielden we een “braai” en hebben we allemaal goed gegeten (iets te goed vrees ik). De kinderen voerden ’s avonds een show voor ons op. Ze dansten en zongen terwijl Portia , pleegmoeder in opleiding, de drummer was (twee kartonnen dozen en twee pollepels).

Aan het einde van de avond gingen de kinderen tandenpoetsen en naar bed. Toen Siphokazi haar bed in wilde stappen bleek er een Mfezzi (nachtadder) in haar bed te zitten die gif naar haar spoot. Gelukkig kneep ze op tijd haar ogen dicht en draaide haar hoofd om maar voor de zekerheid hebben we toch voorzorgsmaatregelen genomen en haar ogen eerst uitgewassen met melk en de volgende morgen met haar eerste urine. Alles is gelukkig goed afgelopen en ze heeft er geen nachtmerries aan over gehouden MAAR…..alle pleegmoeders wilden beslist niet meer in de tenten slapen dus moest iedereen (17 personen) in drie slaapkamertjes geprakt worden. De enigen die nog in de tent durfden te blijven waren Nhlanhla (onze chauffeur) en de twee jongens die bij hem sliepen, Snakhu en Mpomelelo. Ik had de eer om Cebo en Bheka bij me te hebben  en ze stonden er op dat de ramen en de deur hermetisch gesloten werden. Helaas hadden ze vanwege de overvloedige braai last van hevige darmwerking en dito gassen. Ik heb de hele nacht gebeden voor het ochtendgloren en frisse lucht. Kleine jongetjes hebben duidelijk een zeer kwaadaardig spijsverteringsstelsel!

Tijdens de avond van de vierde dag toen Nosipho-Anne en Asanda aan het douchen waren zagen ze een lange groene slang. Ik denk dat de bergen daar rondom nog steeds natrillen van het gegil van deze meiden. In plaats van de douche uit te rennen waren ze op het toilet geklommen. Die nacht kwamen ook de schorpioenen….tja, een beetje regen….

Op de laatste dag zijn we naar Jozini Dam geweest en omhoog geklommen om kristallen uit te graven, een geweldige ervaring. We hebben werkelijk waar zakken vol met stenen en kristallen mee naar huis genomen. De kinderen hadden mijn eigen collectie al eens gezien en waren nu erg trots dat ze die zelf ook hadden.

Het tweede kamp werd onderbroken door een complete vloedgolf die iedereen uit zijn tent spoelde. Deze keer was ik voorbereid en eiste ik twee meisjes om mijn slaapplaats mee te delen….Sne en Ntombixolo.

Toen we de eerste groep terug brachten regende het al de hele weg terug naar huis, echt harde regen en wind. De weersberichten gaven op dat het de hele week wel eens kon blijven regenen dus stelden we ons vertrek nog maar een dagje extra uit. De kinderen en de pleegmoeders bleven echter zeuren tegen Nhlanhla en mij zodat we op woensdag toch maar besloten om te gaan. Nou, ik ben er zeker van dat wij er de oorzaak van zijn dat de droogte van vijf jaar die we gehad hebben is doorbroken. In eerste instantie hebben we wel heel wat wilde dieren gezien maar het Zulu dansen moest worden afgezegd en ook de trip naar Jozini kon niet doorgaan. Iedereen was hevig teleurgesteld maar probeerde er toch het beste van te maken door spelletjes te spelen en wandelingen te maken tussen de buien door. Achteraf weet ik dat de overstroomde tenten en de drijvende matrassen en dekens juist een bijzonder onderdeel van de reis geweest zijn. De kinderen komen nog steeds naar me toe om weer een of ander detail te vertellen dat ze zich opeens herinneren. Eindconclusie….het was geweldig!

Wel heb ik besloten dat ik hoe dan ook NOOIT meer op kampeersafari ga tijdens het regenseizoen!!!!

De pleegmoeders, Nhlanhla (onze chauffeur) en ikzelf hebben een geweldige tijd gehad  met de kinderen. Ik had de volwassenen gezegd alles door de ogen van een kind proberen te zien. Maar meestal gedroegen ze zichzelf als kinderen, zelfs degenen die al eens eerder wilde dieren hadden gezien.

Ik ben zo dankbaar dat we in staat waren om de kinderen deze bijzondere ervaring te laten meemaken en ik wil iedereen van harte bedanken die het door middel van sponsoring mogelijk heeft gemaakt om dit alles te realiseren.

Lots of love to all,

Juanita